Net als in de film?

"Na maanden kletsen op het forum, via sms en op MSN is het dan zover. We besluiten dat het tijd is om elkaar eens te ontmoeten. Zou het in het echt net zo leuk zijn? Ja, dat is het. We hebben om 16 uur afgesproken. We gaan wat drinken bij mij thuis, uit eten in de stad en daarna weer naar mijn flatje. Hij moet om 1 uur 's nachts rennen voor de laatste trein, omdat hij niks wil overhaasten. De eerste berichtjes klinken perfect... hij heeft net zo'n leuke avond gehad als ik. Gelukkig maar. De volgende ochtend is niks meer wat het lijkt? Hij is bang geworden, omdat het zo leuk was... dat kan toch zeker niet? Ik snap het niet. Ik probeer het te snappen, maar wanneer hij zich van me afkeert wanneer ik hem nodig heb, geef ik het op. Ik zeg hem dat ik hem niet meer wil zien en accuut staat hij weer voor de deur. Even besluit ik hem een kans te geven. Ik spreek af dat we elkaar 3 maanden niet zien en hij me mag schrijven. Hij doet het niet. Hij belt nog één keer... daarna spreekt hij me soms aan op MSN, maar het wordt nooit meer gezellig. Ik geef het op, dit gaat hem niet worden."

In oktober vorig jaar liep een leuke date uit op iets rampzaligs. Drama, drama en nog eens drama. Dat kon ik helemaal niet gebruiken. Hoort een relatie niet leuk te zijn in het begin? Zo leuk als die eerste avond, die zo goed voelde, net als in de film? Dat was het niet. Ik besloot dat ik er nog niet aan toe was om te daten en er gingen maanden voorbij.

Tot ik weer iemand ontmoette op het internet. Zou ik deze dan een kans geven? Eerder kwamen ze niet verder dan een avondje chatten, maar hij bleef alweer weken plakken. Het leek bijzonder. Toen hij die maandag vroeg of ik die avond wat wilde gaan drinken, zei ik eigenlijk meteen 'ja'. Ik bedoel, wat had ik eigenlijk te verliezen?

"Het is maandagavond, ik heb maar een uur om me druk te maken over wat ik aan moet trekken, want ik weet pas net dat we gaan afspreken. Als ik kom aanfietsen, zie ik hem al staan. Heeft hij mij ook herkend? Ik besluit mijn fiets om de hoek te parkeren, zodat ik mijn verwaaide haar nog één keer goed kan doen. Daarna loop ik naar de afgesproken plek toe. Hij was het, en ja hij had me al gezien. We zoeken een tafeltje uit op het terras en blijven daar 5 uur zitten. Dan worden we er bijna afgeschopt. In die tijd kletsen we urenlang en het is zo gezellig. Ik heb het gevoel dat ik mezelf mag zijn en alles kan zeggen. Een fijn gevoel. Weer lijkt het 'net als in de film' helemaal gezellig te zijn. Hij moet de trein halen. Omdat ik hem écht leuk vind, laat ik hem gaan. Ik wil dat het leuk blijft, en dan niet voor één nacht. Ik loop met hem mee naar de trein. Hij moet het laatste stuk rennen, geeft me 3 zoenen op mijn wang en eentje op mijn lippen, heel zachtjes. En dan moet hij weg. Ik fiets naar huis en voel me urenlang heerlijk."

En dan is er weer een morning after. Ik voel me nog goed en ga de dingen doen die ik moet doen. We kletsen en sms'en nog steeds. En toch voelt het anders dan voor we hebben afgesproken. En ik weet niet of het eraan ligt dat er daadwerkelijk iets anders is dan voorheen of dat het in mijn hoofd zit. Ik probeer het uit te vinden. Het lijkt erop dat hij zich anders gedraagt en ik kan het niet plaatsen. Ik kan niet kiezen tussen hem negeren of direct zijn en ernaar vragen en dus laat ik het zoals het is... ik wil geen drama. Ik heb het gevoel dat het té goed was, dat het niks gaat worden en ik wil me niet zo achterlijk gedragen als die jongen dat vorig jaar bij mij deed. En nu weet ik het niet. Ik ga maandag op vakantie en iedereen geeft me een ander advies. Zal ik het gewoon laten voor wat het is? Dan zie ik volgende week wel weer verder. Of is dat de makkelijkste maar niet de beste weg? Wie zal het zeggen...

Misschien is daten wel gewoon niet aan mij besteed?