Slechte aanpak?

"Waarom ga jij niet wat vaker voor kwantiteit in plaats van kwaliteit??" vraagt een vriend van me om half 4 's nachts. We hadden een gesprek over relaties en daten en hij vond dat ik het toch niet helemaal goed aanpak de laatste tijd. Daarbij doelde hij vooral op vorig weekend.

Een vriend die ik al maanden niet had gezien, kwam onverwachts langs en bleef het hele weekend hangen. We gingen 'even wat drinken' op vrijdag en kwamen om 3 uur weer in mijn huisje terug. Hij bleef dus slapen. In de logeerkamer. De dag erna hadden we de hele dag lekker gehangen thuis. 's Avonds gingen we weer de stad in, met nog een meisje dat ik ken. Het was wéér leuk. De hele nacht gedanst. En weer bleef hij in de logeerkamer slapen. Ik zie hem als een vriend, en bovendien is hij teveel een player om erop te vallen. Ik wil niet zomaar iets. Ik hoef niet zo nodig de slet uit te hangen? Heb een heerlijk weekend gehad zoals het nu ging.

Toch scheen ik het (met name volgens mijn mannelijke vrienden) niet goed te hebben aangepakt. De man die door de hele club werd aangestaard, waar bijna alle vrouwen voor vielen, waar iedereen mee wilde dansen (en wie weet wat meer), sliep bij mij thuis. En ik heb er niks mee gedaan. Ben ik dan écht stom? Of zien zij dat gewoon verkeerd?

De Franse man

De komende week ben ik moeilijk bereikbaar. Ik ga namelijk onderzoek doen naar de Franse man.

Geintje. Ik ga een weekje op vakantie, naar Frankrijk. Ik schrijf dus volgende week weer verder. En wie weet heb ik dan wel iets te vertellen over een Franse man?

Even doorzagend over 'Size does matter'

Gezien het feit dat ik me momenteel dood zit te vervelen na enkele uren slapen en een repetitie sla ik maar aan het schrijven om me 'op te laden.'
Reageerder Jan riep ooit: "Ik heb het nog nooit andersom opgemeten."
Een hele ruime muts / kont is voor een reutje niet prettig, dan heb je het gevoel dat je in één of andere tochtige grot ligt te beuken. Helemaal waardeloos dus.
Oftewel, het komt erop neer, de 'gevende' partij gaarne groot, de 'ontvangende' partij strak.
My two cents....

Net als in de film?

"Na maanden kletsen op het forum, via sms en op MSN is het dan zover. We besluiten dat het tijd is om elkaar eens te ontmoeten. Zou het in het echt net zo leuk zijn? Ja, dat is het. We hebben om 16 uur afgesproken. We gaan wat drinken bij mij thuis, uit eten in de stad en daarna weer naar mijn flatje. Hij moet om 1 uur 's nachts rennen voor de laatste trein, omdat hij niks wil overhaasten. De eerste berichtjes klinken perfect... hij heeft net zo'n leuke avond gehad als ik. Gelukkig maar. De volgende ochtend is niks meer wat het lijkt? Hij is bang geworden, omdat het zo leuk was... dat kan toch zeker niet? Ik snap het niet. Ik probeer het te snappen, maar wanneer hij zich van me afkeert wanneer ik hem nodig heb, geef ik het op. Ik zeg hem dat ik hem niet meer wil zien en accuut staat hij weer voor de deur. Even besluit ik hem een kans te geven. Ik spreek af dat we elkaar 3 maanden niet zien en hij me mag schrijven. Hij doet het niet. Hij belt nog één keer... daarna spreekt hij me soms aan op MSN, maar het wordt nooit meer gezellig. Ik geef het op, dit gaat hem niet worden."

In oktober vorig jaar liep een leuke date uit op iets rampzaligs. Drama, drama en nog eens drama. Dat kon ik helemaal niet gebruiken. Hoort een relatie niet leuk te zijn in het begin? Zo leuk als die eerste avond, die zo goed voelde, net als in de film? Dat was het niet. Ik besloot dat ik er nog niet aan toe was om te daten en er gingen maanden voorbij.

Tot ik weer iemand ontmoette op het internet. Zou ik deze dan een kans geven? Eerder kwamen ze niet verder dan een avondje chatten, maar hij bleef alweer weken plakken. Het leek bijzonder. Toen hij die maandag vroeg of ik die avond wat wilde gaan drinken, zei ik eigenlijk meteen 'ja'. Ik bedoel, wat had ik eigenlijk te verliezen?

"Het is maandagavond, ik heb maar een uur om me druk te maken over wat ik aan moet trekken, want ik weet pas net dat we gaan afspreken. Als ik kom aanfietsen, zie ik hem al staan. Heeft hij mij ook herkend? Ik besluit mijn fiets om de hoek te parkeren, zodat ik mijn verwaaide haar nog één keer goed kan doen. Daarna loop ik naar de afgesproken plek toe. Hij was het, en ja hij had me al gezien. We zoeken een tafeltje uit op het terras en blijven daar 5 uur zitten. Dan worden we er bijna afgeschopt. In die tijd kletsen we urenlang en het is zo gezellig. Ik heb het gevoel dat ik mezelf mag zijn en alles kan zeggen. Een fijn gevoel. Weer lijkt het 'net als in de film' helemaal gezellig te zijn. Hij moet de trein halen. Omdat ik hem écht leuk vind, laat ik hem gaan. Ik wil dat het leuk blijft, en dan niet voor één nacht. Ik loop met hem mee naar de trein. Hij moet het laatste stuk rennen, geeft me 3 zoenen op mijn wang en eentje op mijn lippen, heel zachtjes. En dan moet hij weg. Ik fiets naar huis en voel me urenlang heerlijk."

En dan is er weer een morning after. Ik voel me nog goed en ga de dingen doen die ik moet doen. We kletsen en sms'en nog steeds. En toch voelt het anders dan voor we hebben afgesproken. En ik weet niet of het eraan ligt dat er daadwerkelijk iets anders is dan voorheen of dat het in mijn hoofd zit. Ik probeer het uit te vinden. Het lijkt erop dat hij zich anders gedraagt en ik kan het niet plaatsen. Ik kan niet kiezen tussen hem negeren of direct zijn en ernaar vragen en dus laat ik het zoals het is... ik wil geen drama. Ik heb het gevoel dat het té goed was, dat het niks gaat worden en ik wil me niet zo achterlijk gedragen als die jongen dat vorig jaar bij mij deed. En nu weet ik het niet. Ik ga maandag op vakantie en iedereen geeft me een ander advies. Zal ik het gewoon laten voor wat het is? Dan zie ik volgende week wel weer verder. Of is dat de makkelijkste maar niet de beste weg? Wie zal het zeggen...

Misschien is daten wel gewoon niet aan mij besteed?

Liefdesverdriet

Luduvduh is een heel raar fenomeen. Ik heb m'n beste dingen (liedjes, artikelen) geschreven onder invloed van dit fenomeen. Tegelijkertijd voelt het meer dan kut, maar ook voelt het regelmatig als een creativiteit-opwekkende drug.
Wat denk jij?

Liefdescollege?

Zolang ik alleen maar kan dromen over de liefde, vind ik het heerlijk om er af en toe over te lezen. Een van mijn favoriete chicklit schrijfsters is Belinda Jones. Haar verhalen geven me een heleboel inspiratie als het gaat om dagdromen. Vannacht heb ik weer een boek van haar uitgelezen, "Liefdescollege in Venetië".

"Goede manieren leren we van onze ouders? Lezen, rekenen en schrijven leren we op school, sociale vaardigheden van onze vrienden. Maar wie leert ons de subtiele nuances in de verleidingskunst en in de romantiek?Het liefdescollege in Venetië is er om daarbij te helpen. Schrijf je in en je wordt gegarandeerd een subtiel verleidster. Maar zit er misschien meer achter de lessen 'geheimen van het verleiden' en 'de kracht van passie' dan je op het eerste gezicht zou denken? Journaliste Kirsty Bailey gaat undercover om erachter te komen wat er op het programma van het College staat en in twee weken hoopt ze te ontdekken of het hier om oplichterij of ware romantiek draait. Wat zal het zijn? Ze geeft zich over aan het 'Italiaanse leven' en beleeft twee gedenkwaardige weken die haar leven in vuur en vlam zetten. "

Vannacht heb ik het boek uitgelezen. Het was heerlijk, zoals gewoonlijk. Ik was het alleen niet eens met het einde. Kiest ze nu wel voor de juiste man? In mijn ogen kiest ze voor de makkelijke weg, en niet voor de meest romantische. En wat is nu de levensles? In de liefde hoeft het niet altijd één en al vuurwerk te zijn, soms is het gewoon goed zoals het is? Misschien weet ik écht nog niet wanneer het goed voelt en heb ik nog een paar romantische lessen nodig. Kan ik me ergens opgeven voor dit college?

Vrouwen....

Ze belde me 20 minuten geleden. "Eehrr... een paar weken terug hadden we behoorlijke ruzie in 'de Flater', zullen we onze ontmoeting nog een keer overdoen. Dan neem ik jouw boeken mee, en jij de mijne."
Antwoord: "Nee, S. Geen zin, ik heb leukere dingen te doen dan met jou uren lang kissebissen."
Is dat fout? Volgens mij niet.
Note: Dit gaat over de Italiaanse waar ik drie jaar lang een relatie mee heb gehad.

Stalker

Bij mijn meest recente ex ben ik weg gegaan omdat ik het negatieve gezeur meer dan zat was (er waren meer dan genoeg andere redenen, maar hier laat ik het even bij.) Nu word ik dus dagelijks gebeld met hetzelfde negatieve gezeur. Eergisteren liet ik de telefoon gewoon overgaan en nam ik tot zes keer toe gewoon niet op. Zijn mails beantwoordde ik niet en de smsjes evenmin. Ik mag toch aan nemen dat de boodschap dan toch wel moet overkomen, niet? 'Nachts antwoorde ik per sms dan tch maar, met de 'vriendeljke' woorden: "FF totaal geen zin. Laat me met rust. D."
Gisteren belt meneer weer, ik heb duidelijk te verstaan gegeven dat ik voorlopig even geen zin heb in contact, etc. etc.
A.s. maandag ga ik een hele simpele actie uitvoeren. Gezien het feit dat ik de sleutels nog heb trek ik al mijn spullen die er nog staan weg en laat de sleutels op tafel liggen. zou dat wel overkomen?

Size matters

Ik zat weer eens te chatten met een onbekende. Zoals wel vaker stuurde hij het gesprek vrij snel in de richting van seks. Normaal houd ik daar niet van, maar ik was eens benieuwd. Hij wilde weten wat er in mijn nachtkastje lag. Mijn antwoord? "Niks wat er niet in zou horen te liggen." Dat maakte hem alleen nieuwsgieriger. Hij vroeg ook of ik vond dat 'size matters'. Dan kan ik wel heel politiek correct antwoorden dat dat allemaal niet uitmaakt, maar ja, dat is natuurlijk niet zo. Er zijn gewoon grenzen. Nee, ik heb er nooit één opgemeten en over de bovengrens kon ik ook al niet veel zeggen, maar een duidelijke ondergrens is er gewoon wél. Anders heb je er als vrouw toch zeker niks aan? Met deze vent was ik snel uitgepraat, maar ik moest stiekem even denken aan 2 jaar geleden.

Ik was net begonnen bij een nieuwe werkgever en mijn relatie liep al een tijdje niet lekker. In het magazijn kwam ik een collega tegen die ik niet kende en daar liep ik af en toe wat mee te flirten. Toen mijn relatie uit was, kwam er van flirten wat meer. Die jongen kon fantastisch zoenen! Je zou zeggen, dat belooft wat. Maar ik kwam er op een vervelende manier achter dat hij met zijn grote bek wel degelijk iets te compenseren had. Stel je voor dat je je hand richting zijn boxer beweegt en niks voelt... Juist. Je gaat op dat moment niet vragen waar hij hem heeft verstopt, of wel? Dat was nogal een 'lullige' situatie. Uiteindelijk bleek het inderdaad het formaat 'daar-voel-je-dus-niks-van' te zijn, als ik zeg dat het 5 cm was, dan overdrijf ik niet. Achteraf natuurlijk wel om je kapot om te lachen... Kortom, leuk om mee te zoenen, maar verder had je er helemaal niks aan!