Hebben is houden

Ze raakt me met het puntje van haar tong zachtjes aan in mijn nek. Ik kijk ondertussen naar buiten.
Ze slaat haar arm om mijn buik en ik voel haar vingers rond mijn navel strelen. Buiten zie ik drie mussen op het dak van de achterburen landen.
Ze kruipt dichter tegen me aan. Mijn hersenpan draait nu overuren. Wat wil ze van me?
Ze zakt met haar hand iets lager en ze kust me net onder de haargrens, ze probeert me om te rollen.
Stug blijf ik liggen. Ik weet nog niet wat ik wil
Het was een fantastische nacht. Nooit had ik verwacht dat het er van zou komen. Alles gebeurde volkomen alsof het vanzelfsprekend was. Van de voordeur naar de bank, even wat drinken, door naar het aanrecht om de knoflook te snijden en het vervolg is historie. Inmiddels moeten we dus nog steeds eten.
Ze blijft me zwakjes dwingen om meer naar haar toe te draaien. Flitsen van eerdere ervaringen als deze flitsen schieten door mijn gedachten. Gaat het me deze keer wel lukken. Zou het deze keer langer duren dan 3 tot 6 maanden? Vind ze me nog wel interessant na enige tijd? Komt ze niet een leuker iemand tegen?
Ze blaast in mijn linkeroor. "Slaap je?"
Ik twijfel even voor ik antwoord: "Nee, ik lig even te genieten."
"Kijk me eens aan."
"Waarom?"
"Je hebt zulke mooie ogen."
"Jij ook."
"Nou, kijk dan."
Even aarzel ik, maar draai me toch om. Ik kijk recht in haar groene ogen. Ik kan ze moeilijk peilen. Ik blijf me afvragen wie ze is. Zelden kom ik het tegen dat iemand ondoorgrondelijker is dan ik zelf ben. Ze laat nooit al teveel los. Ergens haat ik dat. Maar ik vind het ook ontzettend spannend. Voor het eerst in jaren moet ik zoeken, is alles nieuw. Ik voel me werkelijk zestien jaar oud bij vlagen.
Ik kijk dieper naar haar en laat mijn ogen over haar bovenlichaam glijden.
Ze trekt het beddengoed iets weg.
"D. zeg eens wat. Kun je het goed zien zo?"
Ik kijk graag naar haar.
"Ik kijk graag naar je."
"Nou, je maakt me helemaal verlegen."
Ze is prachtig, niet helemaal mijn type, maar er is zoveel dat dat compenseert.
Ja, ik val op lichte ogen en donker haar. Het had allemaal iets strakker gekund. Maar, dat lieve kuiltje net boven haar billen maakt vrijwel alles goed.
"X. ik vind je lief."
Ze glimlacht. "Ik wil je."
"Nee, mooi meisje, je hebt me."
Ze komt op haar elleboog iets omhoog en reikt over me heen naar het pakje sigaretten op het nachtkastje. Ik voel haar lijf over het mijne heen schuiven. Ze steekt twee sigaretten aan en schuift er één in mijn mond.
"D. mag ik je houden?"

Bewerkte versie van een te publiceren verhaal.

Een goede, eerste indruk

Deze week ontving ik op een datingsite een mail van een man die dacht indruk te maken. Zijn tekst? "Volgens mij kun jij echt verschrikkelijk goed zeuren. Wil je met me mailen?" Nou, ik sta te springen. En ik drukte op verwijderen. Sommige mensen begrijpen er écht niks van.

Slechte aanpak?

"Waarom ga jij niet wat vaker voor kwantiteit in plaats van kwaliteit??" vraagt een vriend van me om half 4 's nachts. We hadden een gesprek over relaties en daten en hij vond dat ik het toch niet helemaal goed aanpak de laatste tijd. Daarbij doelde hij vooral op vorig weekend.

Een vriend die ik al maanden niet had gezien, kwam onverwachts langs en bleef het hele weekend hangen. We gingen 'even wat drinken' op vrijdag en kwamen om 3 uur weer in mijn huisje terug. Hij bleef dus slapen. In de logeerkamer. De dag erna hadden we de hele dag lekker gehangen thuis. 's Avonds gingen we weer de stad in, met nog een meisje dat ik ken. Het was wéér leuk. De hele nacht gedanst. En weer bleef hij in de logeerkamer slapen. Ik zie hem als een vriend, en bovendien is hij teveel een player om erop te vallen. Ik wil niet zomaar iets. Ik hoef niet zo nodig de slet uit te hangen? Heb een heerlijk weekend gehad zoals het nu ging.

Toch scheen ik het (met name volgens mijn mannelijke vrienden) niet goed te hebben aangepakt. De man die door de hele club werd aangestaard, waar bijna alle vrouwen voor vielen, waar iedereen mee wilde dansen (en wie weet wat meer), sliep bij mij thuis. En ik heb er niks mee gedaan. Ben ik dan écht stom? Of zien zij dat gewoon verkeerd?

De Franse man

De komende week ben ik moeilijk bereikbaar. Ik ga namelijk onderzoek doen naar de Franse man.

Geintje. Ik ga een weekje op vakantie, naar Frankrijk. Ik schrijf dus volgende week weer verder. En wie weet heb ik dan wel iets te vertellen over een Franse man?

Even doorzagend over 'Size does matter'

Gezien het feit dat ik me momenteel dood zit te vervelen na enkele uren slapen en een repetitie sla ik maar aan het schrijven om me 'op te laden.'
Reageerder Jan riep ooit: "Ik heb het nog nooit andersom opgemeten."
Een hele ruime muts / kont is voor een reutje niet prettig, dan heb je het gevoel dat je in één of andere tochtige grot ligt te beuken. Helemaal waardeloos dus.
Oftewel, het komt erop neer, de 'gevende' partij gaarne groot, de 'ontvangende' partij strak.
My two cents....

Net als in de film?

"Na maanden kletsen op het forum, via sms en op MSN is het dan zover. We besluiten dat het tijd is om elkaar eens te ontmoeten. Zou het in het echt net zo leuk zijn? Ja, dat is het. We hebben om 16 uur afgesproken. We gaan wat drinken bij mij thuis, uit eten in de stad en daarna weer naar mijn flatje. Hij moet om 1 uur 's nachts rennen voor de laatste trein, omdat hij niks wil overhaasten. De eerste berichtjes klinken perfect... hij heeft net zo'n leuke avond gehad als ik. Gelukkig maar. De volgende ochtend is niks meer wat het lijkt? Hij is bang geworden, omdat het zo leuk was... dat kan toch zeker niet? Ik snap het niet. Ik probeer het te snappen, maar wanneer hij zich van me afkeert wanneer ik hem nodig heb, geef ik het op. Ik zeg hem dat ik hem niet meer wil zien en accuut staat hij weer voor de deur. Even besluit ik hem een kans te geven. Ik spreek af dat we elkaar 3 maanden niet zien en hij me mag schrijven. Hij doet het niet. Hij belt nog één keer... daarna spreekt hij me soms aan op MSN, maar het wordt nooit meer gezellig. Ik geef het op, dit gaat hem niet worden."

In oktober vorig jaar liep een leuke date uit op iets rampzaligs. Drama, drama en nog eens drama. Dat kon ik helemaal niet gebruiken. Hoort een relatie niet leuk te zijn in het begin? Zo leuk als die eerste avond, die zo goed voelde, net als in de film? Dat was het niet. Ik besloot dat ik er nog niet aan toe was om te daten en er gingen maanden voorbij.

Tot ik weer iemand ontmoette op het internet. Zou ik deze dan een kans geven? Eerder kwamen ze niet verder dan een avondje chatten, maar hij bleef alweer weken plakken. Het leek bijzonder. Toen hij die maandag vroeg of ik die avond wat wilde gaan drinken, zei ik eigenlijk meteen 'ja'. Ik bedoel, wat had ik eigenlijk te verliezen?

"Het is maandagavond, ik heb maar een uur om me druk te maken over wat ik aan moet trekken, want ik weet pas net dat we gaan afspreken. Als ik kom aanfietsen, zie ik hem al staan. Heeft hij mij ook herkend? Ik besluit mijn fiets om de hoek te parkeren, zodat ik mijn verwaaide haar nog één keer goed kan doen. Daarna loop ik naar de afgesproken plek toe. Hij was het, en ja hij had me al gezien. We zoeken een tafeltje uit op het terras en blijven daar 5 uur zitten. Dan worden we er bijna afgeschopt. In die tijd kletsen we urenlang en het is zo gezellig. Ik heb het gevoel dat ik mezelf mag zijn en alles kan zeggen. Een fijn gevoel. Weer lijkt het 'net als in de film' helemaal gezellig te zijn. Hij moet de trein halen. Omdat ik hem écht leuk vind, laat ik hem gaan. Ik wil dat het leuk blijft, en dan niet voor één nacht. Ik loop met hem mee naar de trein. Hij moet het laatste stuk rennen, geeft me 3 zoenen op mijn wang en eentje op mijn lippen, heel zachtjes. En dan moet hij weg. Ik fiets naar huis en voel me urenlang heerlijk."

En dan is er weer een morning after. Ik voel me nog goed en ga de dingen doen die ik moet doen. We kletsen en sms'en nog steeds. En toch voelt het anders dan voor we hebben afgesproken. En ik weet niet of het eraan ligt dat er daadwerkelijk iets anders is dan voorheen of dat het in mijn hoofd zit. Ik probeer het uit te vinden. Het lijkt erop dat hij zich anders gedraagt en ik kan het niet plaatsen. Ik kan niet kiezen tussen hem negeren of direct zijn en ernaar vragen en dus laat ik het zoals het is... ik wil geen drama. Ik heb het gevoel dat het té goed was, dat het niks gaat worden en ik wil me niet zo achterlijk gedragen als die jongen dat vorig jaar bij mij deed. En nu weet ik het niet. Ik ga maandag op vakantie en iedereen geeft me een ander advies. Zal ik het gewoon laten voor wat het is? Dan zie ik volgende week wel weer verder. Of is dat de makkelijkste maar niet de beste weg? Wie zal het zeggen...

Misschien is daten wel gewoon niet aan mij besteed?

Liefdesverdriet

Luduvduh is een heel raar fenomeen. Ik heb m'n beste dingen (liedjes, artikelen) geschreven onder invloed van dit fenomeen. Tegelijkertijd voelt het meer dan kut, maar ook voelt het regelmatig als een creativiteit-opwekkende drug.
Wat denk jij?

Liefdescollege?

Zolang ik alleen maar kan dromen over de liefde, vind ik het heerlijk om er af en toe over te lezen. Een van mijn favoriete chicklit schrijfsters is Belinda Jones. Haar verhalen geven me een heleboel inspiratie als het gaat om dagdromen. Vannacht heb ik weer een boek van haar uitgelezen, "Liefdescollege in Venetië".

"Goede manieren leren we van onze ouders? Lezen, rekenen en schrijven leren we op school, sociale vaardigheden van onze vrienden. Maar wie leert ons de subtiele nuances in de verleidingskunst en in de romantiek?Het liefdescollege in Venetië is er om daarbij te helpen. Schrijf je in en je wordt gegarandeerd een subtiel verleidster. Maar zit er misschien meer achter de lessen 'geheimen van het verleiden' en 'de kracht van passie' dan je op het eerste gezicht zou denken? Journaliste Kirsty Bailey gaat undercover om erachter te komen wat er op het programma van het College staat en in twee weken hoopt ze te ontdekken of het hier om oplichterij of ware romantiek draait. Wat zal het zijn? Ze geeft zich over aan het 'Italiaanse leven' en beleeft twee gedenkwaardige weken die haar leven in vuur en vlam zetten. "

Vannacht heb ik het boek uitgelezen. Het was heerlijk, zoals gewoonlijk. Ik was het alleen niet eens met het einde. Kiest ze nu wel voor de juiste man? In mijn ogen kiest ze voor de makkelijke weg, en niet voor de meest romantische. En wat is nu de levensles? In de liefde hoeft het niet altijd één en al vuurwerk te zijn, soms is het gewoon goed zoals het is? Misschien weet ik écht nog niet wanneer het goed voelt en heb ik nog een paar romantische lessen nodig. Kan ik me ergens opgeven voor dit college?

Vrouwen....

Ze belde me 20 minuten geleden. "Eehrr... een paar weken terug hadden we behoorlijke ruzie in 'de Flater', zullen we onze ontmoeting nog een keer overdoen. Dan neem ik jouw boeken mee, en jij de mijne."
Antwoord: "Nee, S. Geen zin, ik heb leukere dingen te doen dan met jou uren lang kissebissen."
Is dat fout? Volgens mij niet.
Note: Dit gaat over de Italiaanse waar ik drie jaar lang een relatie mee heb gehad.

Stalker

Bij mijn meest recente ex ben ik weg gegaan omdat ik het negatieve gezeur meer dan zat was (er waren meer dan genoeg andere redenen, maar hier laat ik het even bij.) Nu word ik dus dagelijks gebeld met hetzelfde negatieve gezeur. Eergisteren liet ik de telefoon gewoon overgaan en nam ik tot zes keer toe gewoon niet op. Zijn mails beantwoordde ik niet en de smsjes evenmin. Ik mag toch aan nemen dat de boodschap dan toch wel moet overkomen, niet? 'Nachts antwoorde ik per sms dan tch maar, met de 'vriendeljke' woorden: "FF totaal geen zin. Laat me met rust. D."
Gisteren belt meneer weer, ik heb duidelijk te verstaan gegeven dat ik voorlopig even geen zin heb in contact, etc. etc.
A.s. maandag ga ik een hele simpele actie uitvoeren. Gezien het feit dat ik de sleutels nog heb trek ik al mijn spullen die er nog staan weg en laat de sleutels op tafel liggen. zou dat wel overkomen?

Size matters

Ik zat weer eens te chatten met een onbekende. Zoals wel vaker stuurde hij het gesprek vrij snel in de richting van seks. Normaal houd ik daar niet van, maar ik was eens benieuwd. Hij wilde weten wat er in mijn nachtkastje lag. Mijn antwoord? "Niks wat er niet in zou horen te liggen." Dat maakte hem alleen nieuwsgieriger. Hij vroeg ook of ik vond dat 'size matters'. Dan kan ik wel heel politiek correct antwoorden dat dat allemaal niet uitmaakt, maar ja, dat is natuurlijk niet zo. Er zijn gewoon grenzen. Nee, ik heb er nooit één opgemeten en over de bovengrens kon ik ook al niet veel zeggen, maar een duidelijke ondergrens is er gewoon wél. Anders heb je er als vrouw toch zeker niks aan? Met deze vent was ik snel uitgepraat, maar ik moest stiekem even denken aan 2 jaar geleden.

Ik was net begonnen bij een nieuwe werkgever en mijn relatie liep al een tijdje niet lekker. In het magazijn kwam ik een collega tegen die ik niet kende en daar liep ik af en toe wat mee te flirten. Toen mijn relatie uit was, kwam er van flirten wat meer. Die jongen kon fantastisch zoenen! Je zou zeggen, dat belooft wat. Maar ik kwam er op een vervelende manier achter dat hij met zijn grote bek wel degelijk iets te compenseren had. Stel je voor dat je je hand richting zijn boxer beweegt en niks voelt... Juist. Je gaat op dat moment niet vragen waar hij hem heeft verstopt, of wel? Dat was nogal een 'lullige' situatie. Uiteindelijk bleek het inderdaad het formaat 'daar-voel-je-dus-niks-van' te zijn, als ik zeg dat het 5 cm was, dan overdrijf ik niet. Achteraf natuurlijk wel om je kapot om te lachen... Kortom, leuk om mee te zoenen, maar verder had je er helemaal niks aan!

Over foute openingszinnen en mannen

zoals al eerder gesteld ben ik biseksueel. Echter, ik heb seksueel vooral een voorkeur voor mannen. Ooit in een homo-tent komt een dertiger (zelf was ik toen 17/18 ofzo) op me aflopen: "Hey lekker ding, ik ben 20cm en hoe groot is die van jou?" Ok, ok, ik weet het en ben het er volkomen mee eens 'size does matter'. Maar, ik knapte direct af. Dit was echt het archetype foute man.
Zelf ben/was ik bij vlagen ook behoorlijk een foute man. Maar zelfs ik zou zoiets niet durven roepen.
Wel heb ik ooit in een beschonken toestand ergens in Dublin naar een meisje geroepen: "Jesus, your arse is so fat, I could build a bloody skyscraper on it." Dit koste me een klap op de bek. En terecht....

Alarmfase Rood

Terwijl ik van het zonnetje geniet op mijn balkon, zit ik wat te lezen in de Viva van deze week (week 31). In een artikel over exen staan vijf voorbeelden genoemd van gedrag dat aangeeft dat Alarmfase Rood is bereikt in je relatie. Vier van de vijf voorbeelden doen me denken aan mijn laatste ex. Nu begrijp ik nog beter waarom ik deze man nooit een seconde heb gemist!

Voor degenen die zich nu afvragen wat deze voorbeelden zijn, wil ik ze met alle liefde even op een rijtje zetten. Ik zal mijn eigen ervaringen even toevoegen, dan snappen jullie misschien waarom ik deze weke badslof niet mis.

AANDACHT:
Viva: Jij zit in tranen aan de keukentafel en zegt: "Ik kan maar niet ophouden met huilen sinds mijn moeder vanmorgen is overleden". Waarop hij vanachter het Financieel Dagblad reageert: "Balen zeg... dat ASML naar de Filistijnen wordt geholpen."
Mijn ervaring: Mijn ex leest de krant niet, maar had absoluut geen aandacht voor wat ik tegen hem zei. Ik kon net zo goed tegen de muur praten. Overigens nam hij wel altijd de krant waar ík een abonnement op had mee naar zijn werk, om hem daar weg te geven aan zijn collega. Hoe vriendelijk.

ACCEPTATIE:
Viva:Je hebt in je eigen jeugd zeven jaar in de raamloze kelder van je grootvader doorgebracht en wil graag met het licht aan slapen. Zijn reactie: "Wanneer is het afgelopen met die flauwekul?"
Mijn ervaring: Ik heb gelukkig geen ervaringen met kelders. Wél met vreemde mannen op het balkon dat grenst aan de slaapkamer van zijn (toen ons) appartement. Ik ben daar vreselijk van geschrokken en sliep weken in de logeerkamer, die geen balkon had. Zijn reactie: "Er was niks aan de hand, kom gewoon hier slapen."

RESPECT:
Viva: Tijdens voetbalwedstrijden zegt hij om de haverklap: "Mijn bier is op, trut!" Waarop jij antwoordt: "Haal 't zelf, dikke pad."
Mijn ervaring: Hij keek veel voetbal, en veel andere onzin. Hij dronk teveel bier. Hij vroeg me dan ook regelmatig om nieuw bier als ik langs liep richting de keuken. Let wel: zonder zijn blik los te maken van de televisie (zie punt: aandacht). Mijn reactie? "Heb je soms dikke vingers?" Of ik haalde een flesje maar liet de opener in de keuken, zodat ie alsnog op moest staan. "Je hebt nu toch je bier?"

WAARDERING:
Viva: "Jippie! Ik ben partner geworden in de maatschap!" Jubel jij. "Fijn," zegt hij, "maar heb je dan nog wel tijd om de kids te brengen en halen?"
Mijn ervaring: Godzijdank hadden wij geen kids. Dat hij zijn lelijke vogels boven mij verkoos, vond ik al erg genoeg. Wel kon ik maar beter stoppen met mijn studie. Communicatie is toch geen echte hbo opleiding? Ik kon beter wat zinnigs doen met mijn leven. Tsja, we zijn niet allemaal 'slim' genoeg voor "elektrotechniek" of iets dergelijks.

VRIJHEID:
Viva: Elke ochtend kust hij je en zegt: "Fijne dag vandaag, schat." Jij klemt je, slecht gekleed in een badjas, hysterisch huilend vast aan zijn been en schreeuwt terwijl hij naar zij auto loopt: "Nee, nee, niet naar je werk!"
Mijn ervaring: Met hels kabaal gaat zijn wekker af. Een of andere herrie cd speelt een half uur lang door en meneer wordt niet wakker. Ik sla hem het liefst halfdood. Daarna gaan alle lichten aan, en hij die normaal niks te melden heeft, vertelt hele verhalen. Voor hij weggaat roept hij nog even "daaaaag" en daarna denk ik bij mezelf: Eindelijk rust! Andere dagen sta ik stilletjes op voor hij wakker wordt, kleedt me met het licht uit snel aan, geef hem een snelle kus en vlieg naar de bus. Als hij mijn ochtendritueel toch eens over had kunnen nemen.

Openingszin...

Hoe fout kan een man zijn?

De eerste keer dat ik hem zag, stelde hij zich op de volgende manier voor....

"Hallo, ik ben Tim en ik ben al gesteriliseerd, ik denk ik zeg het maar, anders geef ik je valse hoop"

..............en denk je dat zoiets mij afschrikt of doet denken, wat een idioot??? Nee, vervolgens heb ik gewoon één HEEL jaar iets met die gast gehad........

Verlegenheid enzo

Naar aanleiding van het berichtje van Roos.
Over het algemeen ben ik niet bijzonder impulsief op het gebied van mensen aanspreken. Maar wanneer ik het eea aan drank/drugs op heb ben ik een roofdier. Dan pak ik in principe al het lekkers dat ik pakken kan.
Om heel eerlijk te zijn ben ik verre van de mooiste man ter wereld (alhoewel mijn ex-vriendin ooit riep dat ik op Joaquin Phoenix lijk, alleen dan met blauwe ogen, en ja, JP en ik zijn beiden even groot/klein en hebben een hazelip probleem gehad.), maar ik lul heel veel mensen het bed in.
Aan de andere kant. Seks met mensen waar ik wel van hou is veel en veel beter. Echter, dat schijn ik altijd te verpesten binnen een paar maanden, of, mijn record, drie jaar.

Mijn langstdurige ex was een Italiaans fotomodel, het duurde, met tussenpozen, drie jaar, we hebben elkander de tent uitgevochten, geschreeuwd, maar ook geniale seks gehad. Maar, nog steeds houden we eigenlijk van elkaar.
Komisch feitje; zoals iedereen heb ook ik vooroordelen over bepaalde nationaliteiten. Ik was overtuigd dat alle Italiaanse dames kleiner dan ik waren en goed konden koken. Well, zij was 1.83m (ik 1.71m) en kon voor geen meter koken....

Nummer drie

En hier is nummer drie. Mijn naam is Roos en ik ben met 24 jaar de jongste van dit 'rampzalige' trio. Ik studeer communicatiemanagement in Utrecht en houd onder andere van schrijven, lezen, dansen, muziek, shoppen, en gezellige dingen doen met vriendinnen.

Na een paar rampzalige relaties ben ik sinds augustus 2007 weer single. Ik heb soms géén idee wat ik moet mannen aan moet en weet niet of ik ooit mijn 'prins op het witte paard' ga vinden. Kort gezegd omdat ik te verlegen ben om ze in het 'wild' aan te spreken en te kritisch op het internet. Ik eindig meestal met een 'foute man' of een 'weke badslof', beide zonder succes.

Zal mijn Sex-and-the-City leventje ooit een happy ending krijgen??

Nog één!

Na Dennis, moet ik mij natuurlijk ook even voorstellen.

Mich, 27, hetero, workoholic, houdt van shoppen, stappen, mooie dingen, gemak en luxe....... en met een grote voorliefde voor verkeerde mannen.... en verkeerde situaties!

Ik zeg......wordt vervolgd en veel plezier!

Daar is ie dan!

Het eerste bericht op een nieuw blog is vaak de lastigste, dus vandaar dat ik het zelf maar even doe.
Mich, Roos en ondergetekende zijn alle drie behoorlijk goed in het aantrekken van foute relaties of weten dit zelf te verpesten.
Well, waarom niet eens blog erover starten?
Ik zal mezelf even als eerste introduceren:
Dennis:
- Bi
- 26
- Bij vlagen zowel onstellend promiscu, maar wil eigenlijk monogaam zijn.
- Heeft besloten tot zijn 40e niet meer aan langdurige relaties te doen.

Cheers!
Dennis