Hebben is houden

Ze raakt me met het puntje van haar tong zachtjes aan in mijn nek. Ik kijk ondertussen naar buiten.
Ze slaat haar arm om mijn buik en ik voel haar vingers rond mijn navel strelen. Buiten zie ik drie mussen op het dak van de achterburen landen.
Ze kruipt dichter tegen me aan. Mijn hersenpan draait nu overuren. Wat wil ze van me?
Ze zakt met haar hand iets lager en ze kust me net onder de haargrens, ze probeert me om te rollen.
Stug blijf ik liggen. Ik weet nog niet wat ik wil
Het was een fantastische nacht. Nooit had ik verwacht dat het er van zou komen. Alles gebeurde volkomen alsof het vanzelfsprekend was. Van de voordeur naar de bank, even wat drinken, door naar het aanrecht om de knoflook te snijden en het vervolg is historie. Inmiddels moeten we dus nog steeds eten.
Ze blijft me zwakjes dwingen om meer naar haar toe te draaien. Flitsen van eerdere ervaringen als deze flitsen schieten door mijn gedachten. Gaat het me deze keer wel lukken. Zou het deze keer langer duren dan 3 tot 6 maanden? Vind ze me nog wel interessant na enige tijd? Komt ze niet een leuker iemand tegen?
Ze blaast in mijn linkeroor. "Slaap je?"
Ik twijfel even voor ik antwoord: "Nee, ik lig even te genieten."
"Kijk me eens aan."
"Waarom?"
"Je hebt zulke mooie ogen."
"Jij ook."
"Nou, kijk dan."
Even aarzel ik, maar draai me toch om. Ik kijk recht in haar groene ogen. Ik kan ze moeilijk peilen. Ik blijf me afvragen wie ze is. Zelden kom ik het tegen dat iemand ondoorgrondelijker is dan ik zelf ben. Ze laat nooit al teveel los. Ergens haat ik dat. Maar ik vind het ook ontzettend spannend. Voor het eerst in jaren moet ik zoeken, is alles nieuw. Ik voel me werkelijk zestien jaar oud bij vlagen.
Ik kijk dieper naar haar en laat mijn ogen over haar bovenlichaam glijden.
Ze trekt het beddengoed iets weg.
"D. zeg eens wat. Kun je het goed zien zo?"
Ik kijk graag naar haar.
"Ik kijk graag naar je."
"Nou, je maakt me helemaal verlegen."
Ze is prachtig, niet helemaal mijn type, maar er is zoveel dat dat compenseert.
Ja, ik val op lichte ogen en donker haar. Het had allemaal iets strakker gekund. Maar, dat lieve kuiltje net boven haar billen maakt vrijwel alles goed.
"X. ik vind je lief."
Ze glimlacht. "Ik wil je."
"Nee, mooi meisje, je hebt me."
Ze komt op haar elleboog iets omhoog en reikt over me heen naar het pakje sigaretten op het nachtkastje. Ik voel haar lijf over het mijne heen schuiven. Ze steekt twee sigaretten aan en schuift er één in mijn mond.
"D. mag ik je houden?"

Bewerkte versie van een te publiceren verhaal.

Een goede, eerste indruk

Deze week ontving ik op een datingsite een mail van een man die dacht indruk te maken. Zijn tekst? "Volgens mij kun jij echt verschrikkelijk goed zeuren. Wil je met me mailen?" Nou, ik sta te springen. En ik drukte op verwijderen. Sommige mensen begrijpen er écht niks van.

Slechte aanpak?

"Waarom ga jij niet wat vaker voor kwantiteit in plaats van kwaliteit??" vraagt een vriend van me om half 4 's nachts. We hadden een gesprek over relaties en daten en hij vond dat ik het toch niet helemaal goed aanpak de laatste tijd. Daarbij doelde hij vooral op vorig weekend.

Een vriend die ik al maanden niet had gezien, kwam onverwachts langs en bleef het hele weekend hangen. We gingen 'even wat drinken' op vrijdag en kwamen om 3 uur weer in mijn huisje terug. Hij bleef dus slapen. In de logeerkamer. De dag erna hadden we de hele dag lekker gehangen thuis. 's Avonds gingen we weer de stad in, met nog een meisje dat ik ken. Het was wéér leuk. De hele nacht gedanst. En weer bleef hij in de logeerkamer slapen. Ik zie hem als een vriend, en bovendien is hij teveel een player om erop te vallen. Ik wil niet zomaar iets. Ik hoef niet zo nodig de slet uit te hangen? Heb een heerlijk weekend gehad zoals het nu ging.

Toch scheen ik het (met name volgens mijn mannelijke vrienden) niet goed te hebben aangepakt. De man die door de hele club werd aangestaard, waar bijna alle vrouwen voor vielen, waar iedereen mee wilde dansen (en wie weet wat meer), sliep bij mij thuis. En ik heb er niks mee gedaan. Ben ik dan écht stom? Of zien zij dat gewoon verkeerd?

De Franse man

De komende week ben ik moeilijk bereikbaar. Ik ga namelijk onderzoek doen naar de Franse man.

Geintje. Ik ga een weekje op vakantie, naar Frankrijk. Ik schrijf dus volgende week weer verder. En wie weet heb ik dan wel iets te vertellen over een Franse man?

Even doorzagend over 'Size does matter'

Gezien het feit dat ik me momenteel dood zit te vervelen na enkele uren slapen en een repetitie sla ik maar aan het schrijven om me 'op te laden.'
Reageerder Jan riep ooit: "Ik heb het nog nooit andersom opgemeten."
Een hele ruime muts / kont is voor een reutje niet prettig, dan heb je het gevoel dat je in één of andere tochtige grot ligt te beuken. Helemaal waardeloos dus.
Oftewel, het komt erop neer, de 'gevende' partij gaarne groot, de 'ontvangende' partij strak.
My two cents....

Net als in de film?

"Na maanden kletsen op het forum, via sms en op MSN is het dan zover. We besluiten dat het tijd is om elkaar eens te ontmoeten. Zou het in het echt net zo leuk zijn? Ja, dat is het. We hebben om 16 uur afgesproken. We gaan wat drinken bij mij thuis, uit eten in de stad en daarna weer naar mijn flatje. Hij moet om 1 uur 's nachts rennen voor de laatste trein, omdat hij niks wil overhaasten. De eerste berichtjes klinken perfect... hij heeft net zo'n leuke avond gehad als ik. Gelukkig maar. De volgende ochtend is niks meer wat het lijkt? Hij is bang geworden, omdat het zo leuk was... dat kan toch zeker niet? Ik snap het niet. Ik probeer het te snappen, maar wanneer hij zich van me afkeert wanneer ik hem nodig heb, geef ik het op. Ik zeg hem dat ik hem niet meer wil zien en accuut staat hij weer voor de deur. Even besluit ik hem een kans te geven. Ik spreek af dat we elkaar 3 maanden niet zien en hij me mag schrijven. Hij doet het niet. Hij belt nog één keer... daarna spreekt hij me soms aan op MSN, maar het wordt nooit meer gezellig. Ik geef het op, dit gaat hem niet worden."

In oktober vorig jaar liep een leuke date uit op iets rampzaligs. Drama, drama en nog eens drama. Dat kon ik helemaal niet gebruiken. Hoort een relatie niet leuk te zijn in het begin? Zo leuk als die eerste avond, die zo goed voelde, net als in de film? Dat was het niet. Ik besloot dat ik er nog niet aan toe was om te daten en er gingen maanden voorbij.

Tot ik weer iemand ontmoette op het internet. Zou ik deze dan een kans geven? Eerder kwamen ze niet verder dan een avondje chatten, maar hij bleef alweer weken plakken. Het leek bijzonder. Toen hij die maandag vroeg of ik die avond wat wilde gaan drinken, zei ik eigenlijk meteen 'ja'. Ik bedoel, wat had ik eigenlijk te verliezen?

"Het is maandagavond, ik heb maar een uur om me druk te maken over wat ik aan moet trekken, want ik weet pas net dat we gaan afspreken. Als ik kom aanfietsen, zie ik hem al staan. Heeft hij mij ook herkend? Ik besluit mijn fiets om de hoek te parkeren, zodat ik mijn verwaaide haar nog één keer goed kan doen. Daarna loop ik naar de afgesproken plek toe. Hij was het, en ja hij had me al gezien. We zoeken een tafeltje uit op het terras en blijven daar 5 uur zitten. Dan worden we er bijna afgeschopt. In die tijd kletsen we urenlang en het is zo gezellig. Ik heb het gevoel dat ik mezelf mag zijn en alles kan zeggen. Een fijn gevoel. Weer lijkt het 'net als in de film' helemaal gezellig te zijn. Hij moet de trein halen. Omdat ik hem écht leuk vind, laat ik hem gaan. Ik wil dat het leuk blijft, en dan niet voor één nacht. Ik loop met hem mee naar de trein. Hij moet het laatste stuk rennen, geeft me 3 zoenen op mijn wang en eentje op mijn lippen, heel zachtjes. En dan moet hij weg. Ik fiets naar huis en voel me urenlang heerlijk."

En dan is er weer een morning after. Ik voel me nog goed en ga de dingen doen die ik moet doen. We kletsen en sms'en nog steeds. En toch voelt het anders dan voor we hebben afgesproken. En ik weet niet of het eraan ligt dat er daadwerkelijk iets anders is dan voorheen of dat het in mijn hoofd zit. Ik probeer het uit te vinden. Het lijkt erop dat hij zich anders gedraagt en ik kan het niet plaatsen. Ik kan niet kiezen tussen hem negeren of direct zijn en ernaar vragen en dus laat ik het zoals het is... ik wil geen drama. Ik heb het gevoel dat het té goed was, dat het niks gaat worden en ik wil me niet zo achterlijk gedragen als die jongen dat vorig jaar bij mij deed. En nu weet ik het niet. Ik ga maandag op vakantie en iedereen geeft me een ander advies. Zal ik het gewoon laten voor wat het is? Dan zie ik volgende week wel weer verder. Of is dat de makkelijkste maar niet de beste weg? Wie zal het zeggen...

Misschien is daten wel gewoon niet aan mij besteed?

Liefdesverdriet

Luduvduh is een heel raar fenomeen. Ik heb m'n beste dingen (liedjes, artikelen) geschreven onder invloed van dit fenomeen. Tegelijkertijd voelt het meer dan kut, maar ook voelt het regelmatig als een creativiteit-opwekkende drug.
Wat denk jij?